Tja, dat verwacht je toch niet als je 1100 kilometer naar het zuiden rijdt, en in de twee laatste weken van juli een prachtige vakantie boekt in de Dordogne en in de Aquitane…Van de 14 dagen hebben we de eerste 11 als weermannetjes en vrouwtjes steeds van buiten naar binnen verhuisd. Zaten we net lekker op de veranda met een boekje in de zon, kwam er weer een dikke wolk aandrijven met een plensbui als gevolg!

De eerste week zaten we op camping Le Moulin de La Pique, prachtige groene camping met groot veld waar iedereen 's avonds aan het sporten sloeg (als het droog was tenminste), en met een heel mooi hoofdgebouw, een landhuis met leuk terras ervoor om wat te eten of drinken (ook alleen als het droog was).

Onze gloednieuwe mobilhome keek uit over een grote visvijver en had gelukkig een grote veranda waar we aten, lazen en wachtten tot de zon weer tevoorschijn kwam. Gelukkig stonden vrienden van ons ook op de camping, en ook op een camping 30 kilometer verderop bivakeerden vrienden waar we mee afspraken, dat maakte deze week ondanks het weer toch supergezellig! Vooral voor Esther was elke dag een feestje met haar beste vriendin in de buurt om elk moment mee te spelen. Samen met een nieuw vakantievriendinnetje Nathalie waren zij en Sanne onafscheidelijk en het afscheid aan het einde van de week best droevig…

De tweede week waren we hoopvoller voor mooi weer toen we vertrokken naar de kust bij Bordeaux, naar camping Panorama du Pyla. Maar ook daar begon de week met regen, nog veel meer en heviger dan de eerste week. Nu zaten we echt drie dagen binnen te lezen en alle spelletjes nogmaals en nogmaals te doen. Toen brak de zon door en kregen we nog drie dagen waar we zo naar verlangden, prachtige zomerse dagen.

We zaten vlak naast een hele hoge zandduin van 100 meter hoog en 500 meter breed. Vanaf die duin vlogen de hele dag parapenters voor de camping langs, een machtig mooi gezicht! De stranden in deze streek zijn wit, breed en heel erg leeg, soms leek er bijna niemand anders te zijn…! Via de parkeerplaatsen in het bos liep je door de pijnbomen en de brede duinen over een prachtig pad naar zee, waar je ook nergens bebouwing de natuur zag verstoren.

Ongelooflijk mooi, hier, en de oudsten hebben ook echt genoten van de surflessen en het zwemmen in de sterke branding en enorm hoge golven. Ik heb het na xc3xa9xc3xa9n keer meegesleurd te zijn naar de vloedlijn opgegeven (ik snapte al niet waarom mijn jongste riep: RENNEN! toen die enorme golf eraan kwam, ik zou er wel even overheen springen net als in Nederland, maar toen voelde ik opeens overal bruisende bellen en heel veel zand…)

Maar het zit er weer op, de goede dingen pinnen we vast in ons geheugen, heb ik vastgelegd op (360) foto's en in een tijdens de vakantie gemaakt traveljournal (alle tijd voor gehad…tijdens buien) en er komt vast nog wel een mooie layout voor het scrapalbum en zeker voor mijn PL 2011. Dus vergeten kan gewoon niet!