Zo is ze, mijn oudste dochter, maar gisteren was dit gezegde van Goethe wel heel overduidelijk te beleven in ons huis!

Afgelopen week is Iris, net terug van surfvakantie in Spanje, naar de studentenintroweek in Utrecht gegaan om kennis te maken met de stad en de studenten waar ze dit jaar gaat starten met haar studie Nederlands. Voor degene die het nog niet wisten, ze is uiteindelijk, na heel hard werken en ongelooflijk veel inzet, toch in gaan zien dat wiskunde niet de goede keus was. Meteen heeft ze de keus gemaakt om te switchen van Leiden naar Utrecht. Een moeilijke maar dappere keus, en we hopen de juiste!

Ze was niet van plan om bij een studentenvereniging te gaan, maar ontmoette in Utrecht leuke mensen die bij een sportvereniging zaten waar ook surfen een mogelijkheid was, en dat is natuurlijk helemaal haar nieuwe passie en uitdaging. Dus, ze was om en heeft zich ingeschreven, maar er waren nog 200 andere studenten met datzelfde idee, en slechts 60 plaatsen. Door middel van loting zou gisteren de schifting gemaakt worden en kreeg ze telefonisch bericht of ze xc3xa9xc3xa9n van de gelukkigen zou zijn.

Niet dus, na uren met haar mobieltje in de hand gezeten te hebben, stijf van de zenuwen omdat ze het zo graag wilde, kwam na zessen het negatieve berichtje, je zit er helaas niet bij… Ze was zo teleurgesteld dat niets dat wij zeiden of deden goed was, ik voelde zo met haar mee en kon het zelfs gewoon niet geloven. Soms voel je of die dingen kloppen, en hier had ik sinds ze het vertelde al een goed gevoel over, dat het zou gaan lukken.

Als afleiding ging ze skeeleren en toen ze weer thuis kwam, zag ze een gemist berichtje op haar mobiel. Van een onbekend nummer. Teruggebeld: de studentenvereniging, er had iemand al meteen bedankt voor deelname, er was een plekje vrij voor haar!!!!!!!!!

De explosie van vreugde kan je niet in woorden uitdrukken, zo blij, zo opgetogen als we allemaal waren. Het lijkt misschien een onbelangrijk iets, maar ik heb zo het idee dat Iris hier een belangrijk stuk van haar welbevinden, een soort thuis mee zal vinden in haar nieuwe omgeving. Hiermee gaat ze heel positief starten in een nieuw leven en een nieuwe stad, en ik ben zo blij voor haar…

Tja, dat verwacht je toch niet als je 1100 kilometer naar het zuiden rijdt, en in de twee laatste weken van juli een prachtige vakantie boekt in de Dordogne en in de Aquitane…Van de 14 dagen hebben we de eerste 11 als weermannetjes en vrouwtjes steeds van buiten naar binnen verhuisd. Zaten we net lekker op de veranda met een boekje in de zon, kwam er weer een dikke wolk aandrijven met een plensbui als gevolg!

De eerste week zaten we op camping Le Moulin de La Pique, prachtige groene camping met groot veld waar iedereen 's avonds aan het sporten sloeg (als het droog was tenminste), en met een heel mooi hoofdgebouw, een landhuis met leuk terras ervoor om wat te eten of drinken (ook alleen als het droog was).

Onze gloednieuwe mobilhome keek uit over een grote visvijver en had gelukkig een grote veranda waar we aten, lazen en wachtten tot de zon weer tevoorschijn kwam. Gelukkig stonden vrienden van ons ook op de camping, en ook op een camping 30 kilometer verderop bivakeerden vrienden waar we mee afspraken, dat maakte deze week ondanks het weer toch supergezellig! Vooral voor Esther was elke dag een feestje met haar beste vriendin in de buurt om elk moment mee te spelen. Samen met een nieuw vakantievriendinnetje Nathalie waren zij en Sanne onafscheidelijk en het afscheid aan het einde van de week best droevig…

De tweede week waren we hoopvoller voor mooi weer toen we vertrokken naar de kust bij Bordeaux, naar camping Panorama du Pyla. Maar ook daar begon de week met regen, nog veel meer en heviger dan de eerste week. Nu zaten we echt drie dagen binnen te lezen en alle spelletjes nogmaals en nogmaals te doen. Toen brak de zon door en kregen we nog drie dagen waar we zo naar verlangden, prachtige zomerse dagen.

We zaten vlak naast een hele hoge zandduin van 100 meter hoog en 500 meter breed. Vanaf die duin vlogen de hele dag parapenters voor de camping langs, een machtig mooi gezicht! De stranden in deze streek zijn wit, breed en heel erg leeg, soms leek er bijna niemand anders te zijn…! Via de parkeerplaatsen in het bos liep je door de pijnbomen en de brede duinen over een prachtig pad naar zee, waar je ook nergens bebouwing de natuur zag verstoren.

Ongelooflijk mooi, hier, en de oudsten hebben ook echt genoten van de surflessen en het zwemmen in de sterke branding en enorm hoge golven. Ik heb het na xc3xa9xc3xa9n keer meegesleurd te zijn naar de vloedlijn opgegeven (ik snapte al niet waarom mijn jongste riep: RENNEN! toen die enorme golf eraan kwam, ik zou er wel even overheen springen net als in Nederland, maar toen voelde ik opeens overal bruisende bellen en heel veel zand…)

Maar het zit er weer op, de goede dingen pinnen we vast in ons geheugen, heb ik vastgelegd op (360) foto's en in een tijdens de vakantie gemaakt traveljournal (alle tijd voor gehad…tijdens buien) en er komt vast nog wel een mooie layout voor het scrapalbum en zeker voor mijn PL 2011. Dus vergeten kan gewoon niet!

Wat is het toch altijd een drukke periode, zo aan het einde van het schooljaar. Sommige dagen zijn er wel twee, of woensdag wel drie activiteiten tegelijk gepland, en kunnen we niet eens overal aan meedoen.

Zo is er een picknick met mijn collega's, een barbeque met het voetbalteam van Joost xc3xa9n de musical van Esther van de schoolverlaters van de Bras op dezelfde avond. Natuurlijk gaat het afscheid van de basisschool vxc3xb3xc3xb3r op de andere feestelijkheden, maar jammer is het wel dat we niet overal naar toe kunnen.

Verder hebben we de dansvoorstelling van Esther in het Lucent Danstheater in den Haag gezien, echt super zo goed als die meisjes na zoveel jaren les kunnen dansen. We hebben een hockeytoernooi in de storm en regen meegemaakt en Joost heeft een feest hier thuis gehouden voor zijn vrienden om zijn 17e verjaardag te vieren. Wij waren zo'n beetje verbannen naar boven, en toen we weer naar beneden 'mochten' komen, was tot onze verbazing alles weer netjes opgeruimd en ging net de laatste gast weg…. Wat een onverwachtte meevaller!

Ik ben weer met vanalles bezig, heb een tas gemaakt en weer wat kuise meisjes-oorbellen. Zal later een foto bijplaatsen van de tas.

Soms moet je er even tussen uit… En als je dan tot twee keer toe een leuk artikel leest over vrolijk roze gepimpte pipowagens op een kleine camping in Noord-Holland, dan verzin je gewoon een goede smoes om te gaan!

Mijn lieve vriendin Hetty is herstellende van een burnout en kreeg van haar huisarts de opdracht om alleen maar dingen te ondernemen die ze leuk vindt, om weer op te laden. Wat voor een beter idee kon ik bedenken dan met z'n tweexc3xabn, zonder man en kinderen op stap te gaan.

We vertrokken de dag voor hemelvaart, met een stralend zonnetje richting de Zaanse Schans om daar rustig rond te kijken. Alles is even schattig en pittoresk daar, en ik begreep ook opeens waar de kleurkeuze van allerlei tinten blauw-groen vandaan kwam in onze vorige woonwijk. We kregen veel interessante dingen te horen van fanatieke oudere heerschappen die daar in de musea van alles gevraagd en ongevraagd vertelden en keken onze ogen uit bij de hoeveelheid en soorten klompen.

Daarna reden we door om de auto achter te laten bij het pontje en over te steken naar het eilandje het Woude waar de camping 3 akers ligt. Het was nog een hele tippel, door het prachtige weilandschap, dus we zijn onderweg in de berm even gaan uitpuffen.

Het welkom was zo persoonlijk (met bordje met onze namen erop) en allervriendelijkst, en de pipowagen zo over-the-top kneuterig, lief, roze, bloemig en meisjesachtig ingericht dat we niet meer konden stoppen met oh en ah roepen. De hele mini-camping bestaat uit schattige life-style momentjes met leuke hoekjes, allerlei omgetoverde caravans in een bepaalde kleur of thema inlcusief loslopende kipjes en dierengeluiden uit de omgeving. Je waant je net in de laatste editie van Buitenleven….(letterlijk want er staat deze maand een artikel in over 3 akers)

We flansten een makkelijke maar heerlijke maaltijd in elkaar van kant en klaar onderdelen en aten die aan de waterkant op de bistrostoeltjes terwijl we genoten van de zonsondergang boven het alkmaardermeer….need i say more?

Na een goede nachtrust in de kleine bedstee, onder natuurlijk een rose gebloemd dekbed en patchworksprei, werd ik wakker van paardengeluiden en gooiden we de ramen open waardoor ik vanuit bed uitzicht had op het groen en de vaargeul met bootjes. Onvergetelijk.Toch maar een foto van genomen…

Daarna een heerlijk ontbijtje, het wordt eentonig, weer langs het water, al zwaaiend naar alle bootjes die voorbijkwamen. We bleven lang hangen hier, dralen eigenlijk, want we wilden eigenlijk nog lang niet weg! Maar om twaalf uur moesten we weg uit de wagen, en toen zijn we nog even langs het strand in Bergen gegaan om dit heerlijke uitje af te sluiten met een lunch bij een strandtentje.

Resultaat: twee weer helemaal opgeladen mama lou's met 157 foto's en verhalen over dit prachtige stekje aan het water aan iederen die het (of niet!) wil horen. Wanneer gaan we weer, Hetty?

Net zo vrolijk, licht en zonnig als het voorjaar tot nu toe is, zo voel ik mij ook elke week beter en kan weer van alles aan.

Ik heb genoten van het mooie weer door veel buiten te zijn, eerst op de fiets met xe9xe9n hand aan het stuur en veel buiten in de tuin op een stoel, nog wat rustig aan allemaal….Maar hoe langer hoe meer doe ik zelf, van zwaardere tassen tillen tot in de tuin werken, het gaat weer goed!

Esther heeft een fantastisch discofeest gegeven samen met haar vriendinnetje Sanne, voor alle schoolverlaters. Het was echt spetterend, met knipperende lichten en rook, met veel balonnen en serpentine en natuurlijk snoep en chips.Op de foto lijkt het net alsof het helemaal licht is, maar dat komt door mijn sterke flitser, in het echt was het helemaal donker met alleen de rode/groene/gele discolampen en af en toe het flitsende strobo-licht (of hoe het ook heet).

Het was zo leuk om te zien hoe ze zich allemaal opgedoft hadden, niet alleen de meisjes met glitterjurken of topjes en make-up, maar ook de jongens met giletjes, hippe shirts en zelfs wat hoeden! Je zou bijna vergeten dat ze pas 12 zijn… en allemaal dansten ze volop, zonder verlegenheid of gene.

Verder heb ik hele leuke mini-kadootjes geknutseld, een verpakking voor theezakjes die je de laatste tijd zo hier en daar bij restaurants wel eens ziet van het merk Legende. Ook heb ik een soort minidoosje met een leuke elastieken sluiting gemaakt, en ook daar kunnen theezakjes in maar bv ook merci chocolaatjes.

Al sinds ik thuis zit met mijn pols is het weer onafgebroken zonnig, en gelijk oplopend met de verbetering in mijn genezing is de temperatuur. Alsof de natuur mij meetrekt en probeert te laten zien dat het de goede kant op gaat.

Nu, na drie shiatsu-behandelingen gaat het zo goed met mij dat ik alleen nog problemen ondervind met wringen, lang schrijven/typen of de handstand doen (!). Ik ben weer aan het werk gegaan, eerst voorzichtig voor halve dagen, na de Pasen weer voluit.

Als een soort afsluiting van de vervelende en enerverende periode was ik met mijn oudste dochter naar de Zwaluwhoeve geweest, dat was meer dan genieten!

Verder ben ik erg veel te vinden op terrasjes hier en daar, de contacten weer aanhalen en het verhaal vertellen aan iedereen die maar luistert.

Iris was jarig, ook weer een drankje op een hip terras aan zee waard. En een gezellig etentje met collega's, ook buiten…

Wat worden we verwend met dit weer, dat het maar heel lang mag aanhouden….

Zo voelt het althans, als de pijn eindelijk weg is en je weer meer om je heen begint te kijken en er meer in je gedachten is dan alleen maar je ziekte.

Na vijf verschillende (huis)artsen en specialisten voor me gehad te hebben die meewarig naar me keken dat ik geen cortisoneninjectie of operatie aan mijn pols wilde voor mijn beknelde zenuw moest ik het alleen maar uitzoeken. Ik voelde zo goed aan wat ik wel en niet wilde en dat er iets achter zat wat ik aan moest pakken maar niet wat en hoe.

Gelukkig is er tegenwoordig internet en wordt je met veel zoeken en lezen heel wat wijzer, en ook is er nog zo iets als 'co-incidentie' (het tegenovergestelde van toeval). Dus toen ik door de straat liep viel opeens mijn oog op het bordje van een buurvrouw : shiatsu-massage. Zonder enige aanbeveling of andere ervaringen van anderen (ja later toen ik dit verhaal vertelde aan anderen kwamen er wel veel goede geluiden over shiatsu) heb ik mij daar laten behandelen en al na 1 keer (!) waren de tintelingen in mijn hand weg en na de 2e behandeling ook andere achterliggende en bijkomende klachten…

Samen met rust, kruiden en veel vitamines en yoga ben ik nu, vijf weken na de eerste tintelingen in pols en drie weken na de helse zenuwpijnen, pijnvrij en ga voorzichtig weer aan het werk deze week.

Ik probeer niet teveel 'verkeerde' bewegingen te maken zoals wringen, schrijven, en kracht zetten op mijn pols voelt ook niet goed. Zo langzamerhand doe ik weer klusjes in huis, wasjes opvouwen, drie dingen strijken, de wastafel poetsen met links….ik moet echt uitkijken niet teveel te willen, anders zit ik aan het einde van de dag toch weer met een zere arm. Ik heb zelfs een uurtje gescrapt deze week, want ik loop hopeloos achter met mijn jaarboek. Week 8 en 9 heb ik gemaakt, toen begon de pijn in mijn arm net op te spelen.

Dat is dus het enige dat ik kan laten zien. Morgen ga ik met Iris voor twee daagjes naar de Zwaluwhoeve, voor haar verjaardag, en voor mij heerlijk bijkomen en pijnloos genieten na de deze donkere periode!

Tja, soms heb ik geen goede reden om zolang niets te posten op mijn weblog, maar deze keer heb ik een afschuwelijk (goede) reden!

Sinds een week of twee zit de zenuw van mijn rechterhand knel, carpaal tunnel syndroom, ja net als in mijn zwangerschap! Ik ben sowieso al een poosje aan het rommelen met mijn hormonen, lang leve de overgang…

In ieder geval, na nachtenlang helse zenuwpijn vanaf mijn hand tot aan mijn schouder zit ik nu onder de pijnstillers met nog steeds veel pijn, gedwongen thuis te wachten tot ik terecht kan bij de specialist eind maart. Ik wil helemaal geen operatie dus zoek mij rot naar andere opties, dus mocht je mij iets kunnen aanraden, ik houd mij aanbevolen.

Lang typen gaat niet, dus laat ik maar wat zien..

In de voorjaarvakantie heeft Esther samen met Tamar een mooie armband gemaakt (ik kon alleen toekijken en bijkomen van de pijn van het autorijden naar de kralenwinkel nog geen 2 km verderop!)

Esthers nieuwe kamer met flink wat paars!

Na een paar dagen op de bank toch maar even uitwaaien op het strand met Iris..

Een bewijs dat ik geen grapjes maak over de ellende met mijn hand…

Wie heeft die naam bedacht? Voorjaar, we zouden het zo graag willen, maar nee, het is koud, nevelig en vooral grijs…..

Maar als ik goed speur in de tuin, zie ik knoppen, hier en daar een eerste sprietje groen en een voorzichtige uitloper aan de clematis. Een paar dagen zon en wat hogere temperatuur en dan gaat het beginnen!

Afijn, in ieder geval zijn de kinderen thuis, lekker vakantie! Er staan weer allerlei logeerpartijen op het programma en uitslapen hoort er helemaal bij nu…

Ik heb volop tijd voor scrappen en haken met dit gure weer, dus kan het een en ander laten zien. Ik begin met een leuk haakwerkje dat ik voor een kussentje op Esthers nieuwe, paarse kamer aan het maken ben in allerlei leuke tinten paars en lila. Wat is haken toch leuk, ik zit te denken aan een groter project zoals een tas….wie weet. Zie de onderstaande foto voor de resulataten tot nu toe.

Daarnaast gaat ons project Life, het jaarboek over 2011 al aardig verder, ik ben helemaal bij tot en met week 7. Ook daarvan een paar bladzijden.

En dan ben ik ook weer flink aan de slag met kaarten maken, ditmaal ook een hele stapel op verzoek voor collega's die graag een handgemaakt kaartje willen versturen naar vrienden en familie. Ik zal ze nog even op de foto zetten voor ik ze verkoop…

Maak er een fijne week van allemaal..!

Alle scrappers die mijn blog volgen en misschien lichtelijk bezorgd werden na het vorige berichtje dat ik veel te veel tijd steek in het sieraden maken, kan ik nu gerust stellen. Het scrapvirus heeft weer in volle hevigheid toegeslagen.

De reden is het grote Project Life waar ik al over vertelde. Samen met een klein groepje maken we een album over 2011 waarvoor ik elke dag met een fototoestel op zak rondloop. (Behalve bij heel unieke, niet herhaalbare situaties, dan schijn ik hem nog al eens te vergeten. Bij rustige binnenhuis activiteiten sla ik juist aan het foto's maken waardoor ik alleen maar onderbelichte en suffe kiekjes tot nu toe in mijn album heb staan….)

Maar het is weer erg leuk om met gemotiveerde scrappers contact te hebben en elkaar te kunnen inspireren.

Zo was het ook heel gezellig dat Annemieke, mijn 'oude' scrapvriendinnetje langskwam om wat creatiefs te gaan doen. Ik had bedacht om leuke bloemen te maken met allerlei stofjes en knopen, maar het viel niet mee! Gelukkig zag het er snel vrolijk uit met al die kleurtjes, dus wij waren uiteindelijk blij toch iets gepresteerd te hebben…(zie de laatste foto's van week 3)

Ondertussen knappen we in etappes de kamer van mijn jongste op, die heeft tot nu toe alles in knalrose gehad maar wilde graag een wat minder kinderachtige kamer en kiest voor paars! Ik heb alle rose dingen op marktplaats gezet, maar helaas nog geen reactie…. Meestal verkoop ik echt alles via marktplaats, dat gaat zo makkelijk en goed, wie weet moet ik nog even geduld hebben. Gisterenavond zijn we naar Amstelveen gereden om een bureautje op te halen dat ik via dezelfde site gekocht heb voor 27,50 euro. Een enorm groot bureau met een halve ronde uitsparing aan xe9xe9n kant, heel leuk.

Het is een sport om leuke dingen te kopen en verkopen via Marktplaats, en het geeft een goed gevoel dat je dingen niet zomaar weg hoeft te gooien die in principe nog prima dienst kunnen doen.